Οι ελληνικές Γραμματικές

Το τμήμα αυτό αρχίζει με το πρώτο xρονολογημένο ελληνικό βιβλίο που τυπώθηκε στο Μιλάνο το 1476. Είναι μία γραμματική, η Επιτομή των Οκτώ του Λόγου Μερών του Κωνσταντίνου Λάσκαρη, που τη χρησιμοποιούσαν ακόμη ως το1850. Το δεύτερο χρονολογημένο ελληνικό βιβλίο, που τυπώθηκε στο Μιλάνο το 1840, ήταν η ίδια αυτή γραμματική, με την προσθήκη της λατινικής μετάφρασης σε άλλη στήλη. Γραμματικές και λεξικά αποτελούσαν τα βασικά βοηθήματα για τους Ιταλούς που ήθελαν να μάθουν ελληνικά και αποτελούν πάνω από το ένα τρίτο των 64 ελληνικών βιβλίων που τυπώθηκαν τον 15ο αιώνα. Τα βιβλία γραμματικής του Λάσκαρη, του Χρυσολωρά και του Θεόδωρου Γαζή ήταν περιζήτητα ως τα μέσα της δεκαετίας του 1550, και η συλλογή της Γενναδείου περιέχει περίπου εκατό απ’ αυτά. Το 1520 ο Joannes Οecolampadius από τη Βασιλεία έγραψε μία μεγάλη γραμματική, και το 1530 ο Nicolaus Clenardus, Φλαμανδός καθηγητής των εβραϊκών και των ελληνικών, παρουσίασε μια άλλη, που έγινε για διακόσια χρόνια το βασικό βιβλίο γραμματικής. Η συλλογή συνεχίζεται με διάφορες εκδόσεις όλων των αιώνων, αλλά υπάρχει και ένα εξαιρετικά σπάνιο «νεώτερο» έργο με ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Είναι η Γραμματική της ελληνικής γλώσσης συνταχθείσα εις την κοινήν γλώσσαν δια τους μαθητάς της εν Χιω Δημοσίου Σχολής, του Νεοφύτου Βάμβα, που τυπώθηκε στη Χίο, στο τυπογραφείο της Σχολής το 1821. Μερικά αντίτυπα είχαν σταλεί στο εξωτερικό πριν από την καταστροφή της Χίου. Το αντίτυπό μας ήταν αυτό που είχε σταλεί στον Ambroise Firmin-Didot.
Αξίζει εδώ να σημειωθεί η συλλογή των Ελληνικών αλφαβηταρίων: τα βιβλία αυτά είναι εξαιρετικά σπάνια και δύσκολα θα βρεθούν σε κάποια άλλη συλλογή. Είναι όλα πολύ καλά διατηρημένα και, σε μερικές περιπτώσεις, μοναδικά.